De liefde van de man gaat door de maag of is het gewoon gemakzucht. Begin dit jaar heb ik iedere week een kistje Wortelproefmandarijnen neergezet. Meestal was deze na één dag al leeg. Ik heb dit gedaan als tegenhanger van de pepernoten. Op een bepaalt moment werd gewoon een 10 kilozak naar binnen gesjouwd, pepernoten wel te verstaan. Het duurde wat langer dan een zak van een pond, maar er werd gewoon doorgegeten tot de zak leeg was. Zolang de pot open gaat blijft men er in graaien. En ja … ook ik doe mee.

Van de week ben ik een nieuw experiment gestart. De chocolade paaseitjes hebben al vrij vroeg hun intrede gedaan, dus daar hebben wij twee zakken wortelen tegenover gezet. Netjes uitgeserveerd op een bord. Ik moest de deur uit,  maar de volgende ochtend heb ik wel  het resultaat gezien. Het bord was leeg en de eitjes, wel een paar minder, maar niet met hetzelfde tempo.

Waar gaat dit nu om. Ik denk dat de eerste uitdaging is het eten. Men wil gewoon wat te eten hebben. Of dat nou pepernoten, mandarijnen, eitjes of wortelen zijn, maar er is nog een ander aspect. Het gemak van het product. Wortelen geserveerd op een bord is ideaal, op het moment dat je ze wil eten kan je deze gelijk pakken, geen gehannes met papiertjes om eitjes of schillen van de mandarijnen.

Kortom, ik denk dat het eten uit gemakzucht of gewoonte is en zelfs niet eens gezondheidsaspect een rol speelt. Bijkomend voordeel, collega’s hebben vandaag weer een zak wortelen en een pot snoeptomaten meegenomen, ook twee zakken paaseitjes 🙁