Heb je naaste lief

Heb je naaste lief

naastelief1Zo’n twee jaar geleden kreeg ik dit geschreven briefje onder mijn ruitenwisser, ik heb daar toen een blog over geschreven: https://www.biegstraaten.nl/buurtbewoner/

Even een kleine uitleg: ik was gewisseld van werkgever en kreeg een voorloopauto mee. Op de plek waar ik woon is parkeren voor de deur niet mogelijk. Dus moet je op zoek naar een andere locatie in de straat.

Daarnaast is tegenover mijn straat een kantorenlocatie waarbij wel veel parkeerplek is, maar niet iedereen het recht heeft om zijn auto daar te parkeren, dus worden de auto’s bij ons neergezet. Ik begrijp wel de irritatie, omdat voor sommige mensen de auto heel belangrijk is.

Ruim anderhalf jaar geleden ben ik weer overgestapt naar mijn oude werkgever, ik had mijn schepen niet verbrand dus dan begint de hele cyclus opnieuw. Ook nu weer heb ik een nieuwe auto gekregen. En aangezien de plek waar ik normaal mijn autoparkeer vol onder de boomluis zit, moest ik de auto weer op een andere plek zetten. Afgelopen vrijdag zat het volgende papiertje onder mijn voorruit.

naastelief2

Ik weet niet of dit van dezelfde persoon is, maar ik moet toegeven dat de briefjes zijn geprofessionaliseerd. Nu kan je veel vragen stellen over de tekst in het briefje. Wat bedoelt de schrijver met weinig plaats voor Eigen bewoners.  Hoe vaak doe je boodschappen met de auto en kan je hem dan niet even voor de eigen deur zetten. Dat doen wij ook. En wat zou de buur bedoelen met de emoticon aan het einde. Bedoelt de buur het met een knipoog of is de buur echt kwaad. De buur had zelfs het papiertje in een plastic zakje gedaan zodat het briefje niet nat zou worden. Waarschijnlijk had hij de vorige blog ook gelezen.

Ik heb het goede voor met mijn buren, hieronder een reflectie hoe goed ik het heb met mijn buren, maar wat beweegt deze buur. Nu heb ik een vermoeden wie het is, op het moment dat ik mijn auto weghaald van een bepaalde plek, zie ik hem met grote vaart naar buiten rennen om zo snel mogelijk de auto op deze plek te zetten.

Uiteindelijk schrijf ik er ook over, dus bij mij wordt ook een snaar geraakt. Had ik dit dan niet moeten schrijven, heb ik een hekel aan mijn buren, heb ik mijn naaste niet lief ?

naastelief3

Zomaar een werkdag

“De intenties zijn goed, maar waar willen wij heen” was een van de opmerkingen die na-gonsde in mijn hoofd. Het feit is dat wij allen ons stinkende best doen om ons werk zo prettig mogelijk te maken. Maar er is een angst, de angst om niet leuk gevonden te worden, de angst om je nek uit te steken, de angst om plat gezegd op je bek te gaan door de ander te zeggen waar het echt op staat.

Iemand vragen waarom hij altijd zo vroeg de deur uitgaat kost mij moeite. Je hebt hem nodig (dat weet hij) en laat dat zo, maar toch …. De projectleider die een exceptie rapport schrijft waarvan ik vind dat het niet op feiten is gebaseerd, blijft gewoon doorgaan waar hij mee bezig is ….

Is het overleven? Bedekken wij met de mantel der liefde, als je dat mag zeggen in een zakelijke relatie, of zijn wij allen wezens die maar doen wat er van je wordt verwacht. Is het niet het beste om in de anonimiteit te leven? Hier en daar wat rapporten op leveren zodat een ander aan de gang blijft en het idee heeft dat jij diegene bent die dat rapport op levert, dus toegevoegde waarde heeft.

De armen gaan omhoog als de opmerking komt om meer thuis te werken, er is een tekort aan  werkplekken. Is dat echt zo of hebben wij de neiging om altijd maar die ene plek vast te houden om toch ergens in het geheel vastigheid te ervaren. (ik heb mijn vaste plek allang opgegeven).

Het vijfde initiatief voor videoconferencing wordt opgestart en het lijkt erop dat ook dit  eindigt in een half opgeleverd product. Gelukkig heeft dan iemand de moed en kracht om te zeggen dat het ergens moet samenkomen, steekt zijn kop boven het maaiveld uit en zegt het te gaan oppakken, eigenaarschap nemen. Van die types moet je er meer hebben.

Wees kritisch op jezelf maar spaar elkaar niet door in je kwetsbaarheid te zeggen waar het op staat, dan ben je pas echt transparent.

Uitvinding van de eeuw

Iedereen is uitgelopen om de uitvinding van de eeuw te bekijken. Of dat nu Charles Wang (CA), Chriet Titulaer,  of Frits Philips is. Jan Sloot heeft een datacompressie bedacht waarbij 16 films op een smartcard kunnen, zo’n card als wij in onze computers doen. We hebben het over eind vorige eeuw. Jan Sloot is een wizzkid die zonder handleidingen feilloos kan aangeven wat het probleem in een elektrisch apparaat is. Na zijn werk bij Philips gaat hij aan de slag in een reparatiewinkel en ontwikkelt op zijn zolderkamer een smartcard met een 1:2.000.000  compressietechniek. Dit blijft niet onopgemerkt, omdat Jan de hang naar geld heeft om het product verder te ontwikkelen, zoekt hij wat kennissen met geld. Met een presentatie (door Jeroen van Inkel) in een loods van de Amsterdamse Droogdok maatschappij, waarbij hij met demonstratiemodel op zijn snufferd valt, start de speurtocht naar geld.

Op een bepaald moment betrekt hij samen met Roel Pieper de ABNAMRO bank. Zij zien er wel brood in, wetende dat dit de uitvinding van de eeuw is, en men is bereid om daar geld in te steken. Ingegeven door prominente bedrijven kon dit niet mislukken. Echter de gezondheid van Jan, hartpatiënt en stevige roker, doet uiteindelijk het project de das om. Het had zo mooi kunnen zijn als Jan niet met zijn product het graf is ingegaan.

Dit is een kleine samenvatting van een boek de Broncode van Eric Smit. Hierin wordt  op een bijzondere manier verslaglegging gedaan van de waarheid rond de Uitvinding van de eeuw. Maar waarom wil men hier geld in steken, waarom is Computer Associates, Philips, maar ook vele Silicon Valley gerenommeerde bedrijven geïnteresseerd in dit product. Het kon immers de hele wereld van dataopslag op zijn kop zetten. Of is Jan onbedoeld overleden. Waar is het demomodel, waarom is de site www.davoc.com na 16 jaar nog in de lucht. Lucht, ja zit hier een luchtje aan. Hebben wij wat gemist?

Na het lezen van dit boek heb ik nog vele vragen. Hoe groot moeten wij de Uitvinding van de eeuw zien. Is er iemand binnen de Philips het naadje van de kous weet, welk geheim hebben wij hier mee te maken en zijn er nog meer van deze uitvindingen die ons leven en stuk mooier zou kunnen maken. Netflix op je smartcard, of de hele boekenverzameling, internet op lichtsnelheid …..

Mensen zijn (net) kuddedieren

Vanuit Amersfoort beweeg ik mij met de auto naar Amstelveen. Meestal is dit over de A1 en afhankelijk van de drukte over de spitsstrook. Dat laatste is een cruciaal dingetje. De keuze om die strook op te gaan is een soort Russisch roulette. Ik heb meestal een stelregel op basis van een matrixbord die een beetje verscholen staat in de berm. Als daarop staat 6 minuten + 3, neem dan maar de spitsstrook.

Afgelopen woensdag ging dit mis. Het bord gaf alleen maar aan 15 min. Iedereen heeft waarschijnlijk dezelfde stelregel als ik, dus hop, voorsorteren naar de spitsstrook. Echter op de doorgaande weg stroomde het langzaam maar gestaag door. Ik stond stil voor de spitsstrook en neem een beslissing om tussen het doorgaande verkeer te kruipen. Goede beslissing, want wat blijkt later. Op de spitsstrook was een rijbaan vanwege aanhoudende regen afgesloten. Het liep dus daar vast in plaats van op de hoofdrijbaan.

Onlangs is de A9 bij afslag Weesp omgelegd. Doorgaande verkeer rechts aanhouden, afslaand verkeer links aanhouden (zie plaatje). Die rijbaan ging van twee naar één rijstrook. Dat is voor de mens zo tegennatuurlijk, het liep daardoor vast. Gelukkig is de linker route weer twee rijbanen, blijft wel dat je voor afslag 2 nog steeds de linker route moet nemen.

Op de A6 richting Lelystad is de weg ook anders ingericht. Doorgaand verkeer naar Groningen links aanhouden echter dit is tweebaansweg die later overgaat in een enkele rijstrook. Wie dit bedacht heeft en natuurlijk ook daar loopt alles vast, en nog steeds. Ook hier begrijpt de normale mens niets van.

Hoe komt dit? Wij rijden en leven zo op de automatische piloot dat onvoorspelbaarheid vaak leidt tot chaos. Of dat nu een snelweg is, de nieuwste versie van Windows of de sleutels die je thuis op jouw plekje neerlegt. En dan zijn we maar met 7 miljard. Tijd voor een nieuwe beleving, wees een keer de eerste of ga achterste voren op een paard zitten. Alleen dan loop je de kans om te leven !!

Hans bedankt

Hij had gelijk, buurman Hans. Terwijl wij naar de stralende lucht keken maakten wij onze plannen om een fietstocht te maken op de Ginkelse hei. Buurman Hans somberde wat, gaf aan dat de middag een bui zal vallen en niet zo’n kleine ook.

De fietsendrager is opgetuigd en vol goede moed en optimisme vertrekken wij naar Ede. Af en toe zien wij een autorijder met zijn lichten aan komend vanaf de Veluwe, maar naar de Ginkelse hei rijdende wordt het alleen maar beter.  De Ginkelse hei is een mooi gebied. Bossen, heide en heuvels wisselen elkaar af. Opeens zien we daar tussen het hoge gras twee reeën staan, wij stoppen en ook vier dames komend uit het westen van het land: “ooooh, die hebben wij ook in de duinen” met een volume, daar schrikken zelfs de reeën van en rennen weg. Wij stappen maar weer op. Bij boerderij Mossel aangekomen even de lunch genuttigd. En ja ook de vier dames parkeren daar hun fiets. Er komt een hond op hen aflopen en één staat boven op haar stoel. Wel de reeën wegjagen, maar bang voor honden.

De lunch was lekker, natuurlijk honger naar meer, maar mogelijk zou het gaan regenen, dus wij wilden verder. De opdracht was om een route van 27 kilometer af te leggen en bij het eind een ‘schat’ te zoeken. Dan moet je wel  de aanwijzingen opvolgen. Gelukkig hadden wij dat pas in de gaten toen wij een kilometer of tien op weg waren. En toen begon het te regenen ….

De regen werd steeds heftiger en over de paden rijdend werd je nat door de opspattende modder. Wij hebben de route afgemaakt en geprobeerd te gokken waar de ‘schat’ zou liggen, echter met twee parameters te kort. Wij waren zo doorweekt dat het zoeken naar de schat is gestaakt.

Thuis gekomen heeft Wilma een douche genomen omdat zij het koud had gekregen. Buurman Hans heeft gelijk gekregen, maar met deze kennis, waarom heeft hij de ochtend alle planten in de tuin water gegeven.

Zonnepanelen, nee bedankt

Het verdienmodel van zonnepanelen wil ik graag ter discussie stellen. In een verantwoorde, zakelijke omgeving merk ik dat een investering rond de zeven jaar energie-besparing-cartoonterugverdientijd moet hebben. Alles wat meer is, loopt meestal in meer dan alleen de papieren. De opbrengst is afhankelijk van de energie die je verbruikt. Eenderde van mijn rekening is stroom, dit komt dat het hele huis is voorzien van energiezuinige apparaten, spaarlampen en led lampen. Wil je veel rendement halen uit zonne-energie dan moet je zoveel mogelijk verbruiken. Dus het aanzetten van elektrische verwarming, inductiekoken, die plug-in hybride auto kopen of gewoon de oven openzetten, zonder er wat in te doen. Doe dit dan wel als de zon schijnt!! De meest energie wordt gebruikt tussen 18.00 en 20.00 uur. In de zomer gaat dat nog, maar in de winter, dan kan je dat allemaal wel aansluiten en openzetten, maar dan hebben wij als verbruikers nog steeds dikkere kabels nodig.

De terugverdientijd bij ons voor het hebben van zonnepanelen is ongeveer 13 jaar. Ga je er vanuit dat er nog wat wisselaars stuk gaan die net buiten de garantie vallen, dan loopt die tijd nog verder op. En toch trappen wij er met ons allen in. Want het verkoopverhaal is goed en als wij het collectief doen helemaal. Zeker met de hang het milieu met de opmerking, “…  ik lever toch aan het netbedrijf … “.

Het geeft een goed gevoel, maar heeft een wrange bijsmaak, als je op zo’n manier omgaat met bezuinigingen in huis.

Wortelproef

De liefde van de man gaat door de maag of is het gewoon gemakzucht. Begin dit jaar heb ik iedere week een kistje Wortelproefmandarijnen neergezet. Meestal was deze na één dag al leeg. Ik heb dit gedaan als tegenhanger van de pepernoten. Op een bepaalt moment werd gewoon een 10 kilozak naar binnen gesjouwd, pepernoten wel te verstaan. Het duurde wat langer dan een zak van een pond, maar er werd gewoon doorgegeten tot de zak leeg was. Zolang de pot open gaat blijft men er in graaien. En ja … ook ik doe mee.

Van de week ben ik een nieuw experiment gestart. De chocolade paaseitjes hebben al vrij vroeg hun intrede gedaan, dus daar hebben wij twee zakken wortelen tegenover gezet. Netjes uitgeserveerd op een bord. Ik moest de deur uit,  maar de volgende ochtend heb ik wel  het resultaat gezien. Het bord was leeg en de eitjes, wel een paar minder, maar niet met hetzelfde tempo.

Waar gaat dit nu om. Ik denk dat de eerste uitdaging is het eten. Men wil gewoon wat te eten hebben. Of dat nou pepernoten, mandarijnen, eitjes of wortelen zijn, maar er is nog een ander aspect. Het gemak van het product. Wortelen geserveerd op een bord is ideaal, op het moment dat je ze wil eten kan je deze gelijk pakken, geen gehannes met papiertjes om eitjes of schillen van de mandarijnen.

Kortom, ik denk dat het eten uit gemakzucht of gewoonte is en zelfs niet eens gezondheidsaspect een rol speelt. Bijkomend voordeel, collega’s hebben vandaag weer een zak wortelen en een pot snoeptomaten meegenomen, ook twee zakken paaseitjes 🙁

Struikelstenen

struikelstenen1Afgelopen zaterdag ben ik in Kampen geweest. Wij zijn fanatieke Geocachers (wandelen met GPS) en hadden zaterdag Kampen op het vizier. De route ging over Struikelstenen, in eerste instantie niet bij stilgestaan, maar wel iets om bij stil te staan. In de oorlog zijn de Joden afgevoerd vanuit verschillende steden. Door in de stoep kleine tegeltjes neer te leggen met daarop de naam, geboortedatum, de wegvoering en de moord wordt in beeld gebracht dat er in dat betreffende huis diverse Joden hebben gewoond die door de genocide zijn omgekomen. Dit is een feit en in zo’n winkelstraat stapt iedereen over die stenen heen, men ziet ze niet, en toch is er genoeg ellende in de wereld om hier overheen te stappen, weg te drukken. De vlucht van de Syriërs en de mensen uit Soedan en Eritrea hebben te maken met genocide, het stelselmatig uitroeien van bevolkingsgroepen. Het is van alle dag en als het maar ver van ons af is, hoeven wij ogenschijnlijk er niets aan te doen. Wij leven al 70 jaar in vrijheid en dat is een groot goed, winkelt of niet, wij kwamen door zo’n tocht door Kampen weer even tot onszelf. Hoe fragiel ons leven is, het kan in een zucht voorbij zijn. Maak dus keuzes die waardevol zijn voor jou, voor iedereen, soms egoïstisch, want ik denk dat altruïsme niet bestaat, maar vooral waar je een goed gevoel bij krijgt. Alleen dan kan je met een goed gevoel achterom kijken.

Sneeft, sneven, gesneefd

Regelmatig lees ik in de krant spelfouten. ik kan mij daar enorm aan storen. Door het automatische afbreken ontstaan er soms vreemde woorden en moet je de tekst twee keer overnieuw lezen. Zo heb ik hier een stukje over de nieuwbouwplannen van AFAS. Een grote verzekeraar in Leusden die heel veel doet voor de locale sport en natuurlijk als hoofdsponsor van de voetbalclub AZ. In dit stuk staat een de volgende regel: “Toch maakt de Leusdense wethouder zich zorgen dat de nieuwbouw sneeft” en dan blijf je op het laatste woord hangen. Ik opzoeken op mijn telefoon, helaas. Verder zoeken op het internet, volgens de Dikke van Dale betekent sneven: sneuvelen. maar volgens mij in dit stukje niet goed gebruikt. Sneven was op het slagveld en ondanks dat er een bloedbad volgt als AFAS zou vertrekken, mis ik de context. Mensen blijven graag hangen in oude termen of ideeën. Zo ben ik bezig om de organisatie om te buigen. Voor te bereiden voor de toekomst. Af en toe klapt dat wel eens. Maar blijven hangen in hoe het vroeger was, is veilig, maar leidt uiteindelijk tot een organisatie die het liefst wordt gemeden.

Ik werd door een vriend (lees Facebook vage kennis) van mij geattendeerd op nog een fout in de tekst. ….. hoofsponsor ….afas