We zijn pas tevreden als we kunnen klagen

Bijlo 12dec

Het op 5 na rijkste land van de wereld, allerlei sociale voorzieningen, vrijheid.
We hebben de crisis goed doorstaan en de meeste Nederlanders kunnen 2 keer per jaar met vakantie.  Volgens het CPB zijn we een heel tevreden volk.
Hoewel er een heleboel goed geregeld is in onze gezondheidszorg en iedereen recht heeft op zorg zullen we er altijd tegen aan schoppen. En al heeft iedereen recht op bijstand, zullen we altijd commentaar hebben op de instanties die dit voor ons regelen. Maar ook in onze directe omgeving zullen we het zeker laten horen als iets ons niet bevalt.
Waarom we dan klagen?
Ik ben er ook goed in hoor! Auto rijdt te hard door de straat, waarom staat die kliko daar nog?
Verveling?  Gewoonte? Ik realiseer me dat het wel makkelijk is, je mening wordt vast eerder gehoord als je moppert. Negatieve aandacht is tenslotte ook aandacht.

We leven in een democratie en mogen overal iets van vinden, dus zullen we dat zeker ook doen. Maar die democratie houdt ook in dat je mag doen en laten wat je wilt (binnen de regels van de wet).
Dus ook het grasmaaien op zondag of een feestje geven op zaterdagavond.
Mopperen klagen heeft meestal geen zin en het maakt je ook niet vrolijk en geeft geen energe.
Waarom niet anders reageren als de buren herrie maken of de bladblazer te keer gaat?
Klinkt gezellig hiernaast, die hebben lol.  Of , de buurman heeft de smaak te pakken, straks heeft ie een mooi tuintje.

Lees hier de column van Vincent Bijlo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Aan het denken gezet..

Zojuist twee vazen met boeketjes gemaakt, de kamer wat opgeruimd en kaarsjes aangestoken. Nu in afwachting van mijn man om samen Sinterklaasavond in  te gaan.

We vieren het al een paar jaar niet meer. Het is toch een feest voor kinderen of voor een grote groep met lootjes en gedichten. Dit doet me herinneren aan de sinterklaasavonden bij de familie Biegstraaten, toen we nog allemaal verkering hadden en spaarden voor onze uitzet. Complete poppenhuizen, piano’s, stoelen en al niet meer werden gemaakt. Lappen van gedichten, geweldig altijd. Tot diep in de nacht waren we bezig om ons door de stapel cadeaus heen te werken. En dan nog de moeite die pa en ma deden om voor iedereen een persoonlijk cadeau te vinden. Dagen waren ze op zoek naar dat ene boek, of die sjaal die op je lijstje stond. En dat dus voor 12 personen!

Natuurlijk is deze herinnering niet te evenaren en moet gekoesterd worden.

Tegenwoordig hebben we alles en weten we niet meer wat we moeten vragen. Vragen het liefst geld voor onze verjaardag zodat we zelf het juiste(grote) cadeau kunnen kopen.

Ik doe er zelf ook aan mee, want iets persoonlijks zoeken voor iemand, voor Sint, kerst of een verjaardag is er nog zelden bij.

Daarom ga ik dit jaar toch weer de boer op. Ik wil er niet in mee, het materialisme is langzaam in ons gezin geslopen.

Ik werd over dit onderwerp aan het denken gezet door wat ik zojuist las:
Janis Joplin zong ooit “freedom’s just another word for nothing left to lose” met als ruwe vertaling “vrijheid is een ander woord voor niets meer te verliezen hebben!” en dit is een grote waarheid. Veel mensen hangen aan bezit en status maar doordat ze er zo aan hangen zijn ze tevens gegijzeld door dat bezit of die status.

later volgt dit nog…

Ik kan nog steeds genieten van bezit zoals een leuke laptop, tablet, een lcd tv en interactieve televisie, maar ik realiseer me vaak dat ik dit niet nodig heb om echt gelukkig te zijn. Het voegt iets leuks toe in mijn leven maar ik kan relativeren dat ik ook met minder of zelfs zonder zou kunnen. Wanneer u in staat bent om dit soort dwangmatige dingen los te laten en het te relativeren dan ziet het leven er vaak veel eenvoudiger en gelukkiger uit.

Fijne feestdagen allemaal,

Wilma


Avond geocachen

Wat doen we? Gaan we vanavond sporten? Ja, maar dan niet pumpen. We kunnen ook een rondje lopen, frisse neus halen.
uhhhm, ja, kan ook, dan een cache.
Na het eten moet er natuurlijk eerst worden afgeruimd en afgewassen. Tanden poetsen en dan weg denk ik dan.
Oh, ja wel een cache op internet zoeken. Ondertussen zie ik Alfons bezig met de WII, een nieuw spel Kuifje. Even uit proberen.
Heb je al een cache? Uitgeprint?
Nee, mee bezig…
Goh, ik krijg al zin in koffie. Maar laten we nu toch eerst maar gaan.
Het is inmiddels 19.50 uur.
Met dikke jas en handschoenen gaan we de deur uit.
Als we 300 meter van huis zijn voelen we al lichte spetters. Terug? Nee, we laten ons niet kennen. Als we op de zoekplek komen gaat het toch wel hard regenen en dan is het ook nog donker, terwijl we punten moeten herkennen van foto’s. 2 gevonden, maar we zijn toch maar omgekeerd. Van de week nog maar eens terug. Met gloeiende wangen zitten we 10 min. Later aan de koffie.
Ach, het gaat niet om het doel, maar om de weg er naar toe.