Maandelijks archiefapril 2012

Berlijn in drie dagen: Dag 2, De Muur

Alfons No Comments

De nacht gaf wat herrie, druk kruispunt en vliegverkeer. We hadden ook vol de ramen open staan. Door de ramen dicht te doen was het probleem snel verholpen. Niet eens last gehad van een verstopte neus. Het ontbijt was gigantisch. Een lekker ontbijt om de dag goed te starten. Nadat we de weg hadden gevraagd naar de Bernauerstrasse en twee rokende mensen in de lift hadden betrapt, kwamen we tot de ontdekking dat de Duitsers het niet zo nou nemen met het trekken van lijnen. Daar waar ze een boom tegenkomen trekken ze de lijn gewoon om een boom heen. Het metrostation was een stuk dichterbij dan die van gisteren. Toen waren we de weg naar het hotel kwijt ūüôā

De Bernauerstrasse is een scheidslijn geweest tussen Oost en West. Hier hebben ze over een lengte van anderhalve kilometer De Muur geprojecteerd in verschillende vormen staal en stukken originele muur. Een indrukwekkend geheel waarbij je soms voelt hoe het moet zijn geweest. In het begin was er nog geen muur maar prikkeldraad. Op het moment dat men wilde vluchten werd er gewoon met scherp geschoten. Zo zie je dat toen de betonnen muur er nog niet stond dat er veel meer doden zijn gevallen. Iedere dode is er één teveel, 180 in getal, zelfs in 1989 is er nog iemand neergehaald. (Filmpje)

Projectie van Die Mauer

De Muur heeft een bepaalde aantrekkingskracht, het is lastig om te zien wat de originele stukken zijn en wat later met graffiti is bespoten. Dat is wel het nadeel, half Berlijn is een vrijstaat geworden waar iedereen maar doet en laat wat hij wil. Vuilnis ligt op verschillende plaatsen, muren volgespoten en moreel besef is erg beperkt. Het is niet slecht, maar in onze beleving kan dat een stuk beter. Op een bepaald moment hebben we gezocht naar een cache (dit is een soort van schat zoeken voor volwassenen, www.geocaching.com). De plaats, dicht bij het Friedrichs Ludwig Jahn sportpark gaf ons een onveilig gevoel. Nergens voor nodig, maar wel een feit.

De Muur is met deze anderhalve kilometer een mooi monument om nooit de separatie tussen mensen meer te vergeten. Later op de dag komen we bij Checkpoint Charlie wat in onze ogen een aanfluiting is.

Nadat we de eerste cache hadden bezocht zijn we naar West-Berlijn gegaan. De Kurf√ľstendamm en omgeving. Veel wordt gedaan aan verbetering van de infrastructuur en het stadsbeeld. Zo ook de Ged√§chtniskirche. Een kerk met een enorme historie. Vanaf 1945 is dat een standbeeld geworden van WOII omdat een deel van het dak is weggeslagen. De toren heeft het alleen overleefd. Wij komen daar en zien alleen dat woest lelijke achtkantige blokkendoos wat een kerk uit de vijftiger jaren is. De toren is verdwenen. Alsof Christies is langs geweest, is ook de toren ingepakt. Het is een semi-permanente behuizing die moet zorgen dat volgend jaar de toren er weer mooi bij staat. Pech dus. Wat ons opvalt is dat er veel oud en nieuw door elkaar staan. Het oude moet bewaard blijven, maar er staan gebouwen bij zoals Zara, helemaal opnieuw opgetrokken. Terwijl een McDonalds alleen iets aan de onderste etage mocht verbouwen. De straat is heel breed, iets wat ons opvalt in grote delen van Berlijn. Hoge gebouwen en brede straten. Niet dat gezellige, knusse van de provinciestad Amsterdam.

We draaien een bochtje om en komen midden op de filmset van Tattort, denken wij. De namen zijn genoteerd dus nog even op te zoeken. De Fasanenstrasse is een straat met stadvilla’s, grote huizen sommige wat meer naar achteren geplaatst, waar veel kunst wordt verhandeld. (Navraag vertelt ons dat de acteurs inderdaad van Tattort zijn.)

We lopen terug en krijgen trek in wat lekkers, voordat de naar de KaDeWe (Kaufhaus des Westen) gaan willen we nog wat eten. Tegen onze principes in, duiken we McDonalds in. Hadden we maar geweten wat er in KaDeWe mogelijk was. We kiezen een plek met zicht op de Tauentzienstrasse en zien allerlei mensen aan ons voorbij trekken. Ook zwervers. En wist je dat ze met een brievenbuszak de prullenbakken leegden.

Het warenhuis KaDeWe is in alles superlatieven. We nemen de lift naar de zesde etage. De traiteur is waar het omdraait. In iedere hoek is een eetgelegenheid, waar mensen ook aan tafel zitten, tot aan een Japanse keuken is vertegenwoordigd. Voor een klein prijsje kan je proeven wat lekker is, vers bereid, in de hoop dat je dit koopt. Want alles is te krijgen, nog net geen olifant als in Lafayette, maar hier kan je zelf pasta in de vorm van hoedjes krijgen. Deze hoedjes kosten dan wel negen euro per honderd gram. Lekker als je à dente wilt koken en je vergeet dat de hoedjes op staan. Maar ook de lekkerste chocolade, de duurste kledij en niet te vergeten alle parfum merken, geen één uitgezonderd, zijn aanwezig. Hadden we maar even ons broek opgehouden dan hadden we ons kunnen laven aan de heerlijke lekkernijen en de verwijderingen die we hebben meegemaakt. Wat een winkel, zo eentje die niet eens op een groothoeklens past.

Het voormalige West Berlijn is groter dan groots, knus is anders, tot je het U-station van Wittenbergplatz in gaat. Hier heeft de tijd stil gestaan. Machtig mooie authentieke hokjes waar je je kaartjes kan krijgen of versnaperingen.

We verlaten West Berlijn om terug te gaan Kreuzberg. Hier hadden we een cacheopdracht. Om daar te komen was wel bijzondere metroreis nodig. De cache zat geplakt tegen de onderkant van een vangrail bij een parkeergarage. Snel gevonden en snel gecached. Komt er na ons een ander aan die even op de fiets wil loggen. We houden hem in de gaten en zie zijn poging jammerlijk mislukken. Zou het door ons zijn gekomen.

Wat een blamage, natuurlijk kan je dat niet verwachten, maar Checkpoint Charlie is niet meer dan een komische act van een aantal Duitsers. Toentertijd moesten het Amerikanen zijn geweest. We denken mee dat hierom het feit gaat dan om de entourage er omheen. Een aangrenzende expositie geeft weer hoe het er heeft uitgezien. Het heeft wel iets weg van Cyprus. De kant van Checkpoint Charlie is niet interessant, want het gaat vooral om de controle aan de Oostduitse kant. Toen dus ook een schertsvertoning. We verlaten snel de set om op zoek te gaan naar ons favorite plein. Gendarmenmarkt. Daar waar de Franzosiche Kirche en de Deutsche Kirche staat. Op een terras aan het plein laten we ons verwennen door een glas Rotwein. Sprak ik het zo beroerd uit? En onder genot van saxofoonmuziek en een heerlijk zonnetje laten we ons verwennen.

Franzosische Kirche

Op het Gendarmenmarkt staan twee kerken, De Deutsche Dom en de Franzosische Kirche, beide protestante kerken. Deze zijn allebei gebouwd in begin 18de eeuw. We hebben geprobeerd de verschillen te zoeken, in het boek staat dat er een verschil. is. Aan de buitenkant hebben we het alleen gezien aan het beeld boven de ingang van de kerken.

De zon verdwijnt om een uur of half acht achter de grote gebouwen, voor ons om nog een rondje te maken en een tweede cache te vinden. Daarna was het tijd om te eten, een Italiaan dit keer. Niet zo bijzonder. Buiten aangekomen wilden we natuurlijk de Brandenburger Tor in volle verlichting zien. Onderdeel wat je niet mag missen. Op een magistrale manier wordt de Tor verlicht, hiervoor heb je eigenlijk een camera nodig op statief. We liepen al sinds tien uur in de ochtend rond in Berlijn, het gewicht van de bagage gaat ook parte spelen.

Deutscher Dom

In het Hotel was het snel onder de wol en slapen. Vermoeide voeten.

Berlijn in drie dagen: Dag 1, de eerste stappen

Alfons No Comments

De bus naar het hotel was zo gevonden. Wat is het een immens station. Station Utrecht is er niets bij. Boven in een dubbeldekker, die de naam dubbeldekker niet mag hebben, zowel beneden als boven¬†stond ik klem tussen vloer en plafond. De kamer was niet gereed dus we hebben een andere kamer gekregen. Een enorm grote kamer. De televisie staat zo’n zeven meter van ons vandaan waarachter de douche nog is. Heerlijk.

Holocaust Denkmal

Even ook nog gekeken of de toilet werkt. Allebei! Toen de bus naar de stad, twee haltes verder uitgestapt en de U-bahn genomen. De metro van Berlijn ziet er goed uit en brengt ons snel waar we zijn moeten om en toer rit te maken. Met dat we uitstappen komen we terecht in een showroom van de VAG-groep. Je kan gewoon op zondag een auto kopen. Maar wat voor een auto. Zo staat er een 1001 pk Bugati Veyron. Wat zal die Horst_Tappert (twitter-vriend en zeer gerespecteerde collega) jaloers zijn.

Bus 200 gaat Oost Berlijn in, en 100 gaat Westkant op. Na een rondje rijden uitgestapt omdat we alle bezienswaardigheden voorbij hebben zien komen. Terug op Unter den Linden komen we bij het Holocaust Denkmal. Een plein met 2711 betonblokken ter nagedachtenis van de 6 miljoen gevallen Joden. Aan dit plein stillen we eerst onze trek voordat we het museum ingaan.

Wat een toestand. We hebben korting kaartjes, maar om binnen te komen moet je door een metaaldetector poortje. Het lijkt Schiphol wel. Jas, de tas en zonnebril inleveren. Hebben we al betaald. Nee dus, tas weer terug. Nee Wilma heeft nog vier euro. Gelukkig.

Een imposante nagedachtenis aan iets wat nooit meer mag voorkomen. Een must voor iedere PVV-er die nog maar een keer over rassenscheiding zegt. Mooi is het contrast als we terecht komen bij de Brandenburger Tor, waar vandaag Turkse Kindertag wordt gevierd (normaal 23 april). Wegen zijn afgezet en als er ergens verbroedering is, dan is het hier wel. Na een tijdje worden we aangesproken door een welwillige Duitser. We zoeken De Muur. Daar loopt De Muur. Een aantal tegels in de straat markeren de plaats waar eerder De Muur heeft gestaan. Wrang is wel dat we deze vraag aan die man stellen terwijl hij misschien het hele drama van dichtbij heeft meegemaakt. Op naar de Reichstag. Hier kunnen we niet naar binnen, omdat we dat niet vooraf hebben geregeld. Het maakt wel dat Hitler vanuit deze omgeving zijn heerschappij over het Derde Rijk voerde. Het gebouw is zo groot dat het wel even duurde voordat het geheel op de camera staat.

Met de telefoon maak ik nog een 360 graden opname. Om mij heen liggen meer gebouwen van het Duitse parlement deels in het oude Oost-Berlijn, en ook wat in het Westen. Kijken of dit via Youtube is te upoloaden. (Filmpje)

Ik word aangesproken door een Armenier die vertelt dat zijn vader nog in de Reichstag heeft gewerkt. Sinds het 1964 al in Duitsland, inmiddels met pensioen, maar wilde gewoon zijn verhaal kwijt. Hij vertelde over zijn reizen door Europa, terwijl ik vroeg hoe hij het aanwezig zijn in Duitsland voelde. Hij antwoordde dat ondanks dat Duitsland niet zijn ‘heimat’ was, zich er wel heel prettig bij voelde.

Wat ons opvalt is wel dat er overal politie bij staat. Doorheen kijken, maar is dit wat we moeten bekopen met de¬† zogenaamde vrijheid. Dan hebben we het nog niet eens over de ambassades. De beveiligingen zijn enorm. Maar de gebouwen ook ūüôā

Der Reichstag

Nu maar de IPAD gebruiken om een restaurant te vinden. De meegenomen reisgids bood niet voldoende soelaas. We zijn terecht gekomen in de Charlottestrasse. Rond de Berlijnse Dom, afgebrand in 1945 en pas weer opgebouwd in 1993 vinden we met gemak een restaurant, waar we nog lang napraten over de eerste dag in Berlijn. Frappant is de bloei die aan de oostkant van de voormalige muur heeft plaats gevonden. Morgen zullen we de andere zijde eens bekijken.

Voor nu, heeft Wilma de verwarming gesloopt. Het is wat warm in de douche, ben benieuwd of we morgenochtend niet het bed uit stomen.

Berlijn in drie dagen: Dag 1, de reis

Alfons No Comments

Waar is mijn portemonnee? Zondagmorgen om zeven uur, terwijl we op de fiets stappen maar station Amersfoort. Dan maar de autosleutels mee om de auto te bekijken. Jammer, ligt daar toch niet. We zijn te laat en rijden het zweet op de rug. Meer omdat daar ook een redelijk zware rugzak op zit. De tweede voor vandaag, want de eerste daar scheurde bij het inpakken de rits van stuk.

Laten we maar niet de fietsen in de kelder zetten. We doen dat voor het eerste en dan missen we mogelijk de trein.

De trein is op tijd. Het ongeluk in Amsterdam met de aanrijding van twee treinen heeft geen gevolgen voor ons treinreis naar Berlijn. We stappen in, het is zo vroeg dat we overal kunnen zitten terwijl we toch een gereserveerde plek hebben. We nemen plaats midden in de wagon waar een tafeltje ons helpt met de krant te lezen. Gisteren een drukke dag gehad, toen geen tijd om de krant te lezen.

Bad Bentheim, de koppeling

De trein is een constante luchtzak vergeleken met het vliegtuig, ondanks dat de rails toch glad is, hobbel je toch heen en weer. De een valt daarvan in slaap, de ander irriteert zich aan een vuilnisbakje die trilt. Tijd voor een oplossing, bak het raam uit. Nee een papieren zakdoek doet wonderen.

De DB bezuinigt ook dus we moeten zelf op zoek naar koffie. Bij Rheine stappen we richting wagon 11, we zaten in wagon 4. Heen gaat dat wel, maar terug werden we alle kanten heen en weer geslingerd. De restaurantwagen is natuurlijk beperkt. We bestellen een koffie en wat te eten. De croissant wordt in de magnetron warm gemaakt, dat had hij niet hoeven doen. De koffie duurde nog vijf minuten, we waren de eerste, dus het ding was nog niet in gebruik. We zaten toen al twee uur in de trein.

Teruggekomen was onze plek ingenomen. Iemand vond dat hij en zijn dochter daar mocht zitten. Klopt het was ook niet onze plaats. We hebben de kranten opgepakt en zijn verplaatst. Duitsland is qua natuur niet anders dan Nederland, polderlandschappen en weilanden wisselen zich af, gelardeerd met hier en daar een klein dorpje. Sommige dorpen hebben de tands des tijds niet doorstaan. Het was niet echt inspirerend.

Even later werd de plaats waar wij eerst zaten opge√ęist door een volgende koppel. De man die ons wegstuurde claimde deze plaats, wat blijkt is dat er ook nog een wagonnummer op je reisbiljet staat. Wij kijken naar de onze. Ziedaar wij zitten ook verkeerd, denken wij.¬† We reizen verder en hebben alle te bezoeken locaties in Berlijn uitgezocht. We zijn benieuwd.

Ook op zondagochtend, het is al middag, wordt de hero√Įnehond uitgelaten in de trein. Lollige Duitser: nichts gefunden?

Nee natuurlijk niet, we kunnen er maar niet aan wennen, dat Duits, maar voorlopig de komende drie dagen zullen we niet anders horen.