Archief: 11 december 2012

Let’s light up Haiti

Een nobel streven van mijn verre neef Frans …. van harte aanbevolen.

Lieve mensen,

Niet vaak heb ik een beroep op jullie gedaan voor het kopen van een product waarin onze technologie is verwerkt, maar nu ga ik dat wel doen! We hebben jullie steun en die van jullie vrienden, familie, kenissen en wie dan ook keihard nodig. Ik hoop dat jullie de moeite zullen nemen om niet alleen ons, maar ook vele anderen te helpen. Hieronder meer hoe en wat.
Zoals velen van jullie weten, maar velen ook niet, heeft Intivation samen met het Nederlandse bedrijf Off Grid Solutions (OGS) de zogenaamde WakaWaka ontwikkeld. Intivation heeft de techniek ontwikkeld, en OGS heeft er een enorm succes van weten te maken. Het is (door een onafhankelijk testinstituut bewezen) de meest efficiente solar LED lamp ter wereld. Topdesign (verschillende prijzen gewonnen) en topkwaliteit, maar ook bereikbaar (en juist ook bedoeld voor!) mensen ‘at the Bottom of the Pyramid’.
De afgelopen zes maanden heeft de WakaWaka een enorme vlucht genomen. Mensen, bedrijven en organisaties in maar liefst meer dan 80 landen hebben belangstelling getoond en ook bestellingen geplaatst. Sommigen nog voorzichtig met een proeforder van een paar stuks, maar anderen ook met tienduizenden tegelijk. De WakaWaka blijkt te voorzien in een enorme behoefte.
Uiteraard hebben OGS en Intivation niet stilgezeten. We hebben nu een WakaWaka ontwikkeld die niet alleen een super efficiente solar LED lamp is (8 uur zon = 16 uur goed leeslicht), maar waarmee je OOK nog je mobiele telefoon kunt opladen. Zelfs je smart phone. We noemen het de WakaWakaPower. Op 12-12-12 (12 december) aanstaande kun je via twee kanalen (www.kickstarter.com en www.oneplanetcrowd.com) voorintekenen om zelf zo’n WakaWakaPower te bestellen. Altijd licht bij de hand en nooit meer een leeg mobieltje! Ik zou jullie willen vragen dit te doen!
Het bijzondere is dat we voor elke verkochte WakaWakaPower aan een Haïtiaans gezin een WakaWaka beschikbaar stellen. Waarom Haiti? Drie jaar na de mega-aardbeving bivakkeren daar nog altijd 370.000 mensen dakloos op straat –en ‘s nachts in het (gevaarlijke!) pikkedonker. Belachelijk en vrij gemakkelijk op te lossen. Ik garandeer jullie dat dit echt gaat gebeuren, dus geen sleek marketing truucs.

Mijn vraag aan jullie: bekijk even dit ‘1 minuut filmpje’ en klik dan even op www.wakawakalight.com. Dan krijg je op 12-12-12 een berichtje, een reminder dat de campagne begonnen is.

Doe je mee? Je verandert er levens mee – en misschien ook wel dat van jezelf.

Dank je wel!

/Frans Biegstraaten


Aan het denken gezet..

Zojuist twee vazen met boeketjes gemaakt, de kamer wat opgeruimd en kaarsjes aangestoken. Nu in afwachting van mijn man om samen Sinterklaasavond in  te gaan.

We vieren het al een paar jaar niet meer. Het is toch een feest voor kinderen of voor een grote groep met lootjes en gedichten. Dit doet me herinneren aan de sinterklaasavonden bij de familie Biegstraaten, toen we nog allemaal verkering hadden en spaarden voor onze uitzet. Complete poppenhuizen, piano’s, stoelen en al niet meer werden gemaakt. Lappen van gedichten, geweldig altijd. Tot diep in de nacht waren we bezig om ons door de stapel cadeaus heen te werken. En dan nog de moeite die pa en ma deden om voor iedereen een persoonlijk cadeau te vinden. Dagen waren ze op zoek naar dat ene boek, of die sjaal die op je lijstje stond. En dat dus voor 12 personen!

Natuurlijk is deze herinnering niet te evenaren en moet gekoesterd worden.

Tegenwoordig hebben we alles en weten we niet meer wat we moeten vragen. Vragen het liefst geld voor onze verjaardag zodat we zelf het juiste(grote) cadeau kunnen kopen.

Ik doe er zelf ook aan mee, want iets persoonlijks zoeken voor iemand, voor Sint, kerst of een verjaardag is er nog zelden bij.

Daarom ga ik dit jaar toch weer de boer op. Ik wil er niet in mee, het materialisme is langzaam in ons gezin geslopen.

Ik werd over dit onderwerp aan het denken gezet door wat ik zojuist las:
Janis Joplin zong ooit “freedom’s just another word for nothing left to lose” met als ruwe vertaling “vrijheid is een ander woord voor niets meer te verliezen hebben!” en dit is een grote waarheid. Veel mensen hangen aan bezit en status maar doordat ze er zo aan hangen zijn ze tevens gegijzeld door dat bezit of die status.

later volgt dit nog…

Ik kan nog steeds genieten van bezit zoals een leuke laptop, tablet, een lcd tv en interactieve televisie, maar ik realiseer me vaak dat ik dit niet nodig heb om echt gelukkig te zijn. Het voegt iets leuks toe in mijn leven maar ik kan relativeren dat ik ook met minder of zelfs zonder zou kunnen. Wanneer u in staat bent om dit soort dwangmatige dingen los te laten en het te relativeren dan ziet het leven er vaak veel eenvoudiger en gelukkiger uit.

Fijne feestdagen allemaal,

Wilma


Sentimentele ouwe zak

Momenteel ben ik een PID aan het schrijven. (= project verantwoording) Dat doe ik met muziek op de achtergrond. De muziek die ik heb opgezet zijn oude LP’s (is dubbelop, LP’s zijn oud) die ik wel heb geript maar verder nog niet heb behandeld. De Korgis, waar opeens een pluisje onder de naald komt waarbij dan opnieuw het nummer Everybody’s Got To Learn Sometime, heel toepasselijk omdat mijn dochter weer haar sleutels kwijt is geraakt. Het enige album van Alison Moyet, AlfAlf die ik vergeten ben om te draaien waardoor de naald constant aan het einde blijft tikken. En uiteindelijk M (Pop muzik). Heerlijke oubollige muziek die me even doet terug gaan naar deze periode. Een nummer daarin is bijzonder. Dat is het nummer Moderne Man-Satisfy Your Lust. Dit nummer is gebruikt volgens mij in het programma Jaargenoten van Frits Spits. Een heerlijke nummer, dynamisch, klassiek en opdwepend. Om maar te zwijgen over het nummer wat daarna komt. Patrick Cowley de achterkant van de 12″-single Menergy, staat Come On. Geweldig ….. en er volgen nog velen, Vangelis, Splitz Enz en zelfs Bolland and Bolland.

Achter wat nummers  zit een hyperlink. Want ja deze wil ik je de nummers niet onthouden. Even kijken in mijn koppie, waar mijn muziekbeleving vandaan komt. Tijd om weer verder te gaan met de PID ……

 

 


Armin in Disneyland Parijs

Afgelopen weekend zijn we even op en neer naar Parijs geweest. Op uitnodiging van Radio538 mochten wij een concert meemaken van Armin van Buuren. We waren daarvoor ingeloot. Bussen vol  met enthousiaste feestgangers hebben zich begeven naar wat later blijkt een Nederlands feestje in Disneyland. We hebben met z’n vieren de auto genomen, vrouw, dochter, haar vriendin en ik. Op het drukste moment van de dag vrijdag zijn we gaan reizen. Dat ging in Nederland nog wel goed, maar als je dan op de rondweg Antwerpen in de spits terecht komt, heb je nog wel een uitdaging.

Disneyland ParijsMet avondeten mee hebben we er vijf uur en 40 minuten over gedaan om bij het hotel te komen. Het hotel hadden we twee dagen daarvoor geboekt een voorheen Etap-hotel, deze worden omgebouwd tot IBIS-budget hotels. De voorzieningen waren prima en voor 25 euro per persoon per nacht, inclusief ontbijt, is dat gewoon super.

Op naar Disneyland. Alles was geregeld, de parkeerkosten van 15 euro, de entreekosten van 66 euro en het concert van Armin van Buuren, onbetaalbaar. Als eerste hebben we wat rondgehangen in het park, een aantal attracties waren open, op de achtergrond niet die zweverige Disneysound, maar gewoon een vette beat. De een nog gevaarlijker dan de ander. De enige achtbaan waar ik in ga zitten is die van het kinder avonturenpark. Ik was gelukkig niet de enige. De vriendin van mijn dochter heeft met haar ‘parachute-landing’  de hoogtevrees op de proef gesteld.

Omdat mijn dochter mij niet wil zien dansen nemen we afscheid en spreken we af om na het concert elkaar weer op te zoeken. Onder overdreven zware beveiliging wordt Armin van de studio, waar hij een aflevering van ASOT had gedraaid, naar buiten begeleid. Dan barst het geweld los, dat was al even want Jens Timmermans heeft ons al opgewarmd. Overigens de maan scheen, was twaalf graden, prima temperatuur om in de buitenlucht te dansen. De show was gelikt, alhoewel ik verdenk dat de hele show tot in de finesse was geregeld. Het licht was op tijd, de teksten op het scherm passen precies bij de muziek, de verblindende klap licht kwam op het moment dat muziek op een climax was. En als laatste  … Armin voerde een show op, draaide een rondje op het moment dat het volgende nummer werd ingestart, hij stond met zijn rug naar de muziekset, rara hoe kan dat.

Maaike en Milène

Stoplicht staat al op groen

Met een toegift was het om 1.45 echt afgelopen. En niet zo’n beetje ook, in de wandeling naar de auto ging echt het licht uit en de Disneysound kwam er weer in. Logisitek is het goed geregeld. De winst zat in de prijs van het bier, € 5.50 en de snacks. Gelukkig waren de rijen lang dus dronken worden was er niet bij. Het publiek was een select gezelschap van vooral genieters, wat laatst een collega van mij zei is dat Trance iets is van eind twintig en dertigers. Het was voor mij ieder geval een goed georganiseerd feestje.

De dag daarna hebben we nog even Parijs in vijf uur gedaan.  Zaterdag, zon, volle winkelstraten, in de rij voor de Eiffeltoren, doodsangsten op de tweede tour, met knikkende knieën afdalen naar de eerste.


The Dutch Phantom

Een deel van de familie Biegstraaten doet aan Geocaching. Daarvan zeg ik altijd dat het schat zoeken voor volwassenen is. Normaal als je de fiets pakt is meestal het doel om een rondje te rijden, of gezellig wandelen met de hond of in het bos. Een beetje doelloos is dat wel, omdat een mens meestal geneigd is om dezelfde route te lopen. Daar is laats ook een onderzoek naar gedaan met als uitkomst dat als je mensen volgt in een bos, dat dan de route meestal hetzelfde. Dat is met een hond nog erger. Het blijkt dat de hond bepaald hoe zijn begeleider loopt. Wie laat nu wie uit! Honden zijn er op uit om de geursporen van hun voorgangers te volgen. Hierdoor lopen honden meestal hetzelfde rondje en dus hun begeleiders ook.
Mooi wordt dat weergegeven in dacht ik de aflevering Ontspanning van de VPRO : Nederland van boven. Op het internet zijn deze films te bekijken.

Dat geocaching doorbreekt ook die standaard patronen die mensen hebben. De route/cache wordt meestal uitgezet door ‘locals’, mensen die weten wat leuk is, de moeite waard om het te zien. Dit is niet een toeristische attractie, maar gewoon een bijzondere plaats. Dat maakt geocaching bijzonder.
Vandaag stonden we midden op de Hulshorster zand. Ziet Wilma op zo’n twintig meter afstand een vos lopen.
Maar ook ooit eens bij de watervallen van Co geweest in de Ardennen. Dan kom je op een plek die alleen een inwoner uit de buurt weet. Op dat moment hadden we zicht op een groot stuk van die Ardennen. Het is altijd een verrassing waar je terecht komt.
Er zijn ook mindere plekken, daar hebben we het maar niet over.


Informatie tot je erbij neervalt

Tijd voor iets nieuws of moet ik er mee stoppen. Het verhaal achter BigData.

Waar gaat het heen in de wereld van informatie. Ieder moment ontvang je informatie. Hoe ga je er mee om en wat hebben we er straks aan. Aardige bijkomstigheid: Vanaf de start van de mensheid tot 2003 hebben we 5 Exabyte (18 nullen) aan data verzameld. We doen dat nu in twee dagen ….

Recorded Future from Sogeti VINT on Vimeo.

 


Berlijn in drie dagen: Dag 3, Alex

Het moeilijke aan een dag qua terugreis is: de tijd. Hebben we nog tijd om iets te ondernemen! Goed op zoek naar het warenhuis waar alles te koop is, ook een olifant. In La fayette.

Rondvaart op de Spree

We moeten het nog vinden! Ik begrijp niets van die nummering van de Friederich Strasse en de voeten spelen ook een rol. Dan maar koffie en apfelstrudel aan de Spree. Een mooie rivier waar veel bedrijvigheid is. Als je om je heen kijkt zie je overal wat gebeuren. De S-baan, de Deutsche Bahn, bussen, boten, auto’s en overal mensen. We zijn in het financiële hart, maar dat maakt niet uit. Ook op dinsdag, waar in een provinciestadje weinig meer gebeurt, is het hier een bruisende massa. Heerlijk om dat mee te mogen maken. 

Opeens waande we ons in een stukje Berlijn waar alles anders is, Nikolaiviertel. Rond de gelijknamige kerk zijn voor Berlijnse begrippen pitoreske huisjes geplaatst. Een plek in de stad waar alles om je heen wegvalt, waar je even het beeld van dat bruuske Berlijn vergeet. 

De ‘echte’ oude Berlijnse muur hebben we ook gevonden. Dit is niet een betonnenkolos, maar een overblijfsel van vroegere tijden. Hier hebben we ook een cache gevonden.

Waar we nog niet zeker van waren was Alexanderplatz. In het Berlijn boek omschreven als een smakeloze omgeving van opgetrokken betonnen kolossen rond een plein. Het klopt, schreeuwende reclames van grote concerns, zoals Mediamarkt, C&A en Saturn.  (Filmpje). Maar toch weel dat kolossale van Berlijn. We winkelen nog wat in tegenoverliggend winkelcentrum waar de standaard winkels aanwezig zijn. Met een heerlijk gevoel over deze stad vertrekken we weer richting Der Hauptbahnhof. Hier nog wat gegeten, om de terugreis aan te gaan. Het is een doordeweekse dag dus wat drukker in de trein. Al snel na Hannover hebben we weer de plek met de tafel ingenomen. We zoeven verder richting Nederland en precies op schema komen we aan in Amerfoort. Het waren drie fantastische dagen.
 
En … Alex, zoals Alexanderplatz ook wel wordt genoemd, is meer een mythe dan een bezoek waard, alhoewel in Berlijn heb je het gevoel om overal te willen zijn geweest of dat nu Alex of Charlie is …. Berlijn we komen vast nog wel terug.
 

Berlijn in drie dagen: Dag 2, De Muur

De nacht gaf wat herrie, druk kruispunt en vliegverkeer. We hadden ook vol de ramen open staan. Door de ramen dicht te doen was het probleem snel verholpen. Niet eens last gehad van een verstopte neus. Het ontbijt was gigantisch. Een lekker ontbijt om de dag goed te starten. Nadat we de weg hadden gevraagd naar de Bernauerstrasse en twee rokende mensen in de lift hadden betrapt, kwamen we tot de ontdekking dat de Duitsers het niet zo nou nemen met het trekken van lijnen. Daar waar ze een boom tegenkomen trekken ze de lijn gewoon om een boom heen. Het metrostation was een stuk dichterbij dan die van gisteren. Toen waren we de weg naar het hotel kwijt 🙂

De Bernauerstrasse is een scheidslijn geweest tussen Oost en West. Hier hebben ze over een lengte van anderhalve kilometer De Muur geprojecteerd in verschillende vormen staal en stukken originele muur. Een indrukwekkend geheel waarbij je soms voelt hoe het moet zijn geweest. In het begin was er nog geen muur maar prikkeldraad. Op het moment dat men wilde vluchten werd er gewoon met scherp geschoten. Zo zie je dat toen de betonnen muur er nog niet stond dat er veel meer doden zijn gevallen. Iedere dode is er één teveel, 180 in getal, zelfs in 1989 is er nog iemand neergehaald. (Filmpje)

Projectie van Die Mauer

De Muur heeft een bepaalde aantrekkingskracht, het is lastig om te zien wat de originele stukken zijn en wat later met graffiti is bespoten. Dat is wel het nadeel, half Berlijn is een vrijstaat geworden waar iedereen maar doet en laat wat hij wil. Vuilnis ligt op verschillende plaatsen, muren volgespoten en moreel besef is erg beperkt. Het is niet slecht, maar in onze beleving kan dat een stuk beter. Op een bepaald moment hebben we gezocht naar een cache (dit is een soort van schat zoeken voor volwassenen, www.geocaching.com). De plaats, dicht bij het Friedrichs Ludwig Jahn sportpark gaf ons een onveilig gevoel. Nergens voor nodig, maar wel een feit.

De Muur is met deze anderhalve kilometer een mooi monument om nooit de separatie tussen mensen meer te vergeten. Later op de dag komen we bij Checkpoint Charlie wat in onze ogen een aanfluiting is.

Nadat we de eerste cache hadden bezocht zijn we naar West-Berlijn gegaan. De Kurfüstendamm en omgeving. Veel wordt gedaan aan verbetering van de infrastructuur en het stadsbeeld. Zo ook de Gedächtniskirche. Een kerk met een enorme historie. Vanaf 1945 is dat een standbeeld geworden van WOII omdat een deel van het dak is weggeslagen. De toren heeft het alleen overleefd. Wij komen daar en zien alleen dat woest lelijke achtkantige blokkendoos wat een kerk uit de vijftiger jaren is. De toren is verdwenen. Alsof Christies is langs geweest, is ook de toren ingepakt. Het is een semi-permanente behuizing die moet zorgen dat volgend jaar de toren er weer mooi bij staat. Pech dus. Wat ons opvalt is dat er veel oud en nieuw door elkaar staan. Het oude moet bewaard blijven, maar er staan gebouwen bij zoals Zara, helemaal opnieuw opgetrokken. Terwijl een McDonalds alleen iets aan de onderste etage mocht verbouwen. De straat is heel breed, iets wat ons opvalt in grote delen van Berlijn. Hoge gebouwen en brede straten. Niet dat gezellige, knusse van de provinciestad Amsterdam.

We draaien een bochtje om en komen midden op de filmset van Tattort, denken wij. De namen zijn genoteerd dus nog even op te zoeken. De Fasanenstrasse is een straat met stadvilla’s, grote huizen sommige wat meer naar achteren geplaatst, waar veel kunst wordt verhandeld. (Navraag vertelt ons dat de acteurs inderdaad van Tattort zijn.)

We lopen terug en krijgen trek in wat lekkers, voordat de naar de KaDeWe (Kaufhaus des Westen) gaan willen we nog wat eten. Tegen onze principes in, duiken we McDonalds in. Hadden we maar geweten wat er in KaDeWe mogelijk was. We kiezen een plek met zicht op de Tauentzienstrasse en zien allerlei mensen aan ons voorbij trekken. Ook zwervers. En wist je dat ze met een brievenbuszak de prullenbakken leegden.

Het warenhuis KaDeWe is in alles superlatieven. We nemen de lift naar de zesde etage. De traiteur is waar het omdraait. In iedere hoek is een eetgelegenheid, waar mensen ook aan tafel zitten, tot aan een Japanse keuken is vertegenwoordigd. Voor een klein prijsje kan je proeven wat lekker is, vers bereid, in de hoop dat je dit koopt. Want alles is te krijgen, nog net geen olifant als in Lafayette, maar hier kan je zelf pasta in de vorm van hoedjes krijgen. Deze hoedjes kosten dan wel negen euro per honderd gram. Lekker als je à dente wilt koken en je vergeet dat de hoedjes op staan. Maar ook de lekkerste chocolade, de duurste kledij en niet te vergeten alle parfum merken, geen één uitgezonderd, zijn aanwezig. Hadden we maar even ons broek opgehouden dan hadden we ons kunnen laven aan de heerlijke lekkernijen en de verwijderingen die we hebben meegemaakt. Wat een winkel, zo eentje die niet eens op een groothoeklens past.

Het voormalige West Berlijn is groter dan groots, knus is anders, tot je het U-station van Wittenbergplatz in gaat. Hier heeft de tijd stil gestaan. Machtig mooie authentieke hokjes waar je je kaartjes kan krijgen of versnaperingen.

We verlaten West Berlijn om terug te gaan Kreuzberg. Hier hadden we een cacheopdracht. Om daar te komen was wel bijzondere metroreis nodig. De cache zat geplakt tegen de onderkant van een vangrail bij een parkeergarage. Snel gevonden en snel gecached. Komt er na ons een ander aan die even op de fiets wil loggen. We houden hem in de gaten en zie zijn poging jammerlijk mislukken. Zou het door ons zijn gekomen.

Wat een blamage, natuurlijk kan je dat niet verwachten, maar Checkpoint Charlie is niet meer dan een komische act van een aantal Duitsers. Toentertijd moesten het Amerikanen zijn geweest. We denken mee dat hierom het feit gaat dan om de entourage er omheen. Een aangrenzende expositie geeft weer hoe het er heeft uitgezien. Het heeft wel iets weg van Cyprus. De kant van Checkpoint Charlie is niet interessant, want het gaat vooral om de controle aan de Oostduitse kant. Toen dus ook een schertsvertoning. We verlaten snel de set om op zoek te gaan naar ons favorite plein. Gendarmenmarkt. Daar waar de Franzosiche Kirche en de Deutsche Kirche staat. Op een terras aan het plein laten we ons verwennen door een glas Rotwein. Sprak ik het zo beroerd uit? En onder genot van saxofoonmuziek en een heerlijk zonnetje laten we ons verwennen.

Franzosische Kirche

Op het Gendarmenmarkt staan twee kerken, De Deutsche Dom en de Franzosische Kirche, beide protestante kerken. Deze zijn allebei gebouwd in begin 18de eeuw. We hebben geprobeerd de verschillen te zoeken, in het boek staat dat er een verschil. is. Aan de buitenkant hebben we het alleen gezien aan het beeld boven de ingang van de kerken.

De zon verdwijnt om een uur of half acht achter de grote gebouwen, voor ons om nog een rondje te maken en een tweede cache te vinden. Daarna was het tijd om te eten, een Italiaan dit keer. Niet zo bijzonder. Buiten aangekomen wilden we natuurlijk de Brandenburger Tor in volle verlichting zien. Onderdeel wat je niet mag missen. Op een magistrale manier wordt de Tor verlicht, hiervoor heb je eigenlijk een camera nodig op statief. We liepen al sinds tien uur in de ochtend rond in Berlijn, het gewicht van de bagage gaat ook parte spelen.

Deutscher Dom

In het Hotel was het snel onder de wol en slapen. Vermoeide voeten.


Berlijn in drie dagen: Dag 1, de eerste stappen

De bus naar het hotel was zo gevonden. Wat is het een immens station. Station Utrecht is er niets bij. Boven in een dubbeldekker, die de naam dubbeldekker niet mag hebben, zowel beneden als boven stond ik klem tussen vloer en plafond. De kamer was niet gereed dus we hebben een andere kamer gekregen. Een enorm grote kamer. De televisie staat zo’n zeven meter van ons vandaan waarachter de douche nog is. Heerlijk.

Holocaust Denkmal

Even ook nog gekeken of de toilet werkt. Allebei! Toen de bus naar de stad, twee haltes verder uitgestapt en de U-bahn genomen. De metro van Berlijn ziet er goed uit en brengt ons snel waar we zijn moeten om en toer rit te maken. Met dat we uitstappen komen we terecht in een showroom van de VAG-groep. Je kan gewoon op zondag een auto kopen. Maar wat voor een auto. Zo staat er een 1001 pk Bugati Veyron. Wat zal die Horst_Tappert (twitter-vriend en zeer gerespecteerde collega) jaloers zijn.

Bus 200 gaat Oost Berlijn in, en 100 gaat Westkant op. Na een rondje rijden uitgestapt omdat we alle bezienswaardigheden voorbij hebben zien komen. Terug op Unter den Linden komen we bij het Holocaust Denkmal. Een plein met 2711 betonblokken ter nagedachtenis van de 6 miljoen gevallen Joden. Aan dit plein stillen we eerst onze trek voordat we het museum ingaan.

Wat een toestand. We hebben korting kaartjes, maar om binnen te komen moet je door een metaaldetector poortje. Het lijkt Schiphol wel. Jas, de tas en zonnebril inleveren. Hebben we al betaald. Nee dus, tas weer terug. Nee Wilma heeft nog vier euro. Gelukkig.

Een imposante nagedachtenis aan iets wat nooit meer mag voorkomen. Een must voor iedere PVV-er die nog maar een keer over rassenscheiding zegt. Mooi is het contrast als we terecht komen bij de Brandenburger Tor, waar vandaag Turkse Kindertag wordt gevierd (normaal 23 april). Wegen zijn afgezet en als er ergens verbroedering is, dan is het hier wel. Na een tijdje worden we aangesproken door een welwillige Duitser. We zoeken De Muur. Daar loopt De Muur. Een aantal tegels in de straat markeren de plaats waar eerder De Muur heeft gestaan. Wrang is wel dat we deze vraag aan die man stellen terwijl hij misschien het hele drama van dichtbij heeft meegemaakt. Op naar de Reichstag. Hier kunnen we niet naar binnen, omdat we dat niet vooraf hebben geregeld. Het maakt wel dat Hitler vanuit deze omgeving zijn heerschappij over het Derde Rijk voerde. Het gebouw is zo groot dat het wel even duurde voordat het geheel op de camera staat.

Met de telefoon maak ik nog een 360 graden opname. Om mij heen liggen meer gebouwen van het Duitse parlement deels in het oude Oost-Berlijn, en ook wat in het Westen. Kijken of dit via Youtube is te upoloaden. (Filmpje)

Ik word aangesproken door een Armenier die vertelt dat zijn vader nog in de Reichstag heeft gewerkt. Sinds het 1964 al in Duitsland, inmiddels met pensioen, maar wilde gewoon zijn verhaal kwijt. Hij vertelde over zijn reizen door Europa, terwijl ik vroeg hoe hij het aanwezig zijn in Duitsland voelde. Hij antwoordde dat ondanks dat Duitsland niet zijn ‘heimat’ was, zich er wel heel prettig bij voelde.

Wat ons opvalt is wel dat er overal politie bij staat. Doorheen kijken, maar is dit wat we moeten bekopen met de  zogenaamde vrijheid. Dan hebben we het nog niet eens over de ambassades. De beveiligingen zijn enorm. Maar de gebouwen ook 🙂

Der Reichstag

Nu maar de IPAD gebruiken om een restaurant te vinden. De meegenomen reisgids bood niet voldoende soelaas. We zijn terecht gekomen in de Charlottestrasse. Rond de Berlijnse Dom, afgebrand in 1945 en pas weer opgebouwd in 1993 vinden we met gemak een restaurant, waar we nog lang napraten over de eerste dag in Berlijn. Frappant is de bloei die aan de oostkant van de voormalige muur heeft plaats gevonden. Morgen zullen we de andere zijde eens bekijken.

Voor nu, heeft Wilma de verwarming gesloopt. Het is wat warm in de douche, ben benieuwd of we morgenochtend niet het bed uit stomen.