Archief: 24 november 2011

Wachtlicht

Afgelopen zomer heb ik een nieuwe fiets gekocht. Zo’n hybride met 27 versnellingen en waarbij de verlichting automatisch aangaat. En je hoort geen dynamo omdat deze in de naaf zit … kortom een heerlijk karretje.

In september zijn we op vakantie geweest en hebben we onze mountainbikes meegenomen. Deze hebben achter op de auto  2379 kilometer afgelegd, maar in Italië, fiets één ongeveer 300 meter en fiets twee 15 kilometer waarin 2300 hoogte meters in zat, inclusief een verloren GPS apparaat en een schitterende vlucht gemaakt over mijn fiets heen omdat de fiets opeens stil stond en ik nog doorging. Ik heb nu nog last van elleboog en knie. Misschien is een fotootje op z’n plaats.

Gisteren stelde ik aan mijn vrouw voor om op de mountainbike naar mijn werk te gaan. Dat is 23 kilometer in het kortste geval. Zij vond het niets in het donker, want ja, ik ga dan net zo vroeg weg als ik met de auto ga, dus rond 6:30 het donker in. Met dat verhaal en de vakantie-ervaring in het achterhoofd was ze niet razend enthousiast. Zij stelde voor om met de hybride met 27 versnellingen waarbij het licht automatisch aangaat, te gaan.

Dus vanochtend goed gekleed de deur uit. Omdat het zo vroeg was heb ik dat gisteren allemaal klaargelegd. Shirt aan, trui aan, en wind werend jack aan. Nou dat heb ik geweten, met mij hybride met 27 versnellingen waarbij het licht automatisch aangaat, de Berg van Amersfoort op. Dan heb ik niets aan al die versnellingen want ik krijg het enorm warm.  Normaal doe ik dat in wielrenkledij, én ik zou rustig aan doen. Zoiets moet je vooral tegen mij zeggen, trui uit gedaan en verder gereisd.

Normaal zou het me niet opvallen, maar ik heb me verwonderd over de wachtlichten bij een fietsstoplicht. In Amsterdam hebben ze daar een teller in het voetgangerslicht, dat is tenminste duidelijk en telt af. Maar in Zeist verdenk ik de busmaatschappij van beïnvloeding van de verkeerslichten. Dat wachtlicht liep lekker terug, en ik verwachte dat ik vrij snel kon verder kon gaan fietsen met hybride met 27 versn.. (ja, ja nu weet ik het wel). Dan gebeurt er iets bijzonders want één lampje bleef constant knipperen. Het wachtlicht was op de helft en verder ging het niet. Ja en dan roep je het over je af, dat er illegaal door rood wordt gereden. Na 3 minuten stilstaan had ik het door, want nadat de bus was gepasseerd, liep het wachtlicht verder. De bus beïnvloedt echt het stoplicht.

Tijdens de drie minuten had ik tijd zat om, om me heen te kijken. Toch fascineerde dat wachtlicht. Ik kon het namelijk niet goed zien. Om dat wachtlicht, trouwens om ieder stoplicht, zit een zonneklep zodat je op afstand kan zien welk licht er schijnt, zonder inval van het zonnelicht. Maar ik stond al een tijd stil en moest ieder keer om een hoekje kijken, want die zonneklep zat in de weg.

Dus ik kreeg geen betrouwbare informatie en ik kon het ook nog niet goed zien. Dan vraag je je af wat cruciaal is aan de informatie van het wachtlicht: de laatste secondes, immers dan wil je al gaan gas geven met je hybride met 27 versnellingen. Waarom draait zo’n licht dan niet met de klok mee waarbij dan de laatste lampjes wegtikken aan de rechterkant in plaats van de linkerkant (achter de klep).

Waar kan ik mijn idee kwijt ?


Leef je droom

Afgelopen zes jaar heb ik me een beetje Steve Jobs gewaand. De manier waarop ik in een warm bad heb mogen doen, waar mijn opdracht voor stond, was buiten iedere proporties, in één woord geweldig. Geen enkele dag ben ik met lood in mijn schoenen naar mijn werk gegaan. Is iets wat ik, tot nu toe op één week na, mijn werkzame leven niet heb gedaan. Jobs rule: Do what you love.

Ik heb allerlei doelen uitgezet. Dat doe ik trouwens nog steeds. Sommige doelen zijn een stap te ver en is natuurlijk te veel van het goede. En ja … idealen mag je hebben. De mensen om je heen vinden dat je met beide voeten op de grond moet blijven staan. Zijn dat dan de mensen die niet een stip op de horizon hebben, de half leeg denkers.  Dromen mag toch … Jobs rule: Put a dent in the universe

Alleen door te combineren, te proberen en om je heen te vragen, vallen de puzzel stukjes op zijn plaats. Daar heb je dan wel die ander voor nodig. In het land der blinden is één oog koning. Dat is leuk voor even, maar op het moment dat je niet wordt gehoord, dan ben je de verliezer. Het is de manier om erkent te worden om iets neer te zetten, mensen die dan in je geloven heb je dan nodig. Stapje voor stapje bereik je dan je doel. Jobs rule: Make connections of zoals hij dat anders noemde was Connecting the dots.

Om het niet te verliezen probeerde ik wel alles in de hand te houden, dat kost uiteindelijk heel veel energie, kom je gehavend uit de wedstrijd. Ik ben wel zo’n type die wil controleren en het liefst alles in de hand wil houden. Het laatste jaar werd ik gedwongen om zaken los te laten, bijna kwaadschiks. Dan realiseer je dat het niet nodig is om alles in de hand te willen houden. Er zijn mensen die mijn werk gewoon oppakken, ook als ik er niet ben. Er zijn nog wat zaken die ik wil loslaten, maar dat komt nog wel. Belangrijk daarin is dat je eenmaal gedane verplichtingen ook na moet komen. De wereld van vrijwilligers wordt helaas steeds kleiner. Jobs rule: Say no to 1,000 things

Als je niet achter je product staat, dan zal het nooit wat worden, verras mensen. Volgens mij heb ik altijd achter mijn ideeën gestaan. Laatst zei iemand nog tegen me dat ik heel standvastig was in mijn idee. Zo zou het worden en niet anders. Iedere keer als ik dan mensen laat zien wat ik heb bedacht en leg ook uit wat de gedachte achter het product is, zijn ze vol bewondering. Meer van: “…. had ik dat maar bedacht … “. Als mensen daar een opmerking over maken, dan geeft dat een warm gevoel. Jobs rule: Create insanely different experiences

Het is natuurlijk ook je product verkopen. Ik had daar wel moeite mee. Ik denk op deze manier en probeer mensen te overtuigen, meestal met techniek. Maar niet iedereen is technisch aangelegd, dat realiseer ik niet altijd. Mijn dochter is de Elevator Pitch aan het leren, om haar product, ze is Grafisch ontwerper, te kunnen verkopen. Ik kan nog wat van haar leren maar ik moet er wel iets mee doen. Jobs rule: Master the message

Jobs rule: Sell dreams, not products. Ik heb gezocht naar standaardisatie in alles wat ik tegenkom. Standaard lijkt niet flexibel, en misschien is dat ook wel zo. Dit is een van de regels van Jobs die ik graag zou willen nastreven. Het is natuurlijk heel mooi, maar uiteindelijk ben ook ik er om de klant te helpen in het halen van zijn doelen. De klant heeft ook dromen.

Steve is de hemel in geprezen, het Algemeen Dagblad, heeft een stuk geschreven waarin ook de mindere kant van Steve is belicht. Bij hem was het ook vallen en opstaan. Dit beschrijft Walter Isaacson ook in de biografie over Jobs. Dan schrijf ik ook nog een stuk gerelateerd aan Steve Jobs. Het moet niet zo zijn dat we daar moe van worden, maar als je eenmaal een succesverhaal hebt, dan verkoopt dat gewoon ook beter. Ik waardeer Steve Jobs ten zeerste, mede ingegeven door de media.

Dus ook ik heb mijn keerzijde, ik heb geprobeerd de zeven regels van Jobs te reflecteren. 5 uit 7 is niet gek. Alle gekheid op een stokje. Dit was een nul meting, als ik dit over een jaar doe zullen de hazen anders lopen. Waar mij het wel om gaat is dat je moet kunnen dromen. Leef je droom, doe wat je graag zou willen, dat maakt je leven een stuk makkelijker.