Maandelijks archiefoktober 2011

Voyeurisme en social media

Alfons No Comments

Gisteren ben ik uit wezen eten en vanochtend mijn plas ingeleverd (getwitterd). Dat zal een feest geven bij het laboratorium. Tijdens het eten hebben we besproken wat dat toch allemaal is dat Social Media en wat dit met mensen doet.

De 90-9-1 theorie is een theorie die zegt dat in elke online community 90% van de leden toeschouwers zijn, 9% van de leden reageren actief en 1% van de leden cre√ęert nieuwe content. Alle moeite is niet voor niets, als je dus actief bezig bent, kan je jezelf in de kaart spelen en dan praat men over je. En gaat niet om hoe men over je praat als ze maar over je praten. Het is een soort exhibitionisme die voyeurisme in de hand speelt.

Soms heb je dat nodig, tot je uiteindelijk je wonden bent aan het likken omdat de informatie bij de ‘verkeerde’ vrienden is terecht gekomen, die vervolgens je relatie op het spel zetten. Want ook dat is social media. Vroeger kregen we nog een SMS-bericht dat ‘het uit’ was … en heel vroeger liep je vriendin opeens met een ander ūüôĀ

Het is dus een feit dat van al je ‘vrienden’ er maar een paar vrienden actief zijn. Mijn dochter heeft op oldskool Hyves, 310 vrienden. Hiervan zijn er dus 30 actief. Na MSN en Hyves is WhatsApp de enige communicatie die ze nog doet en een beetje Twitteren. Zij hoort tot de 30 actieve mensen of tot de 270 kijkers.

Echter er is nog een andere theorie. De theorie van 150 van Robin Dunbar geeft aan dat je vrienden-bereik maar maximaal 150 is (volgens zijn berekening eigenlijk 148). Dit is overigens gebaseerd op primaten, maar ja wat zijn wij anders dan een stel apen. Dus met een aantal vrienden kan mijn dochter nooit goed contact hebben.

Nee, social media is voor mij een vorm van Googelen. Met Google kom je op een heleboel sites, maar is dat de juiste. In 1995 waren het maar 18.000 web pagina’s, nu zijn het er 21.000.001 (die √©√©n is natuurlijk deze pagina). Wat zou er dan mooier zijn dat een groep mensen die je volgt, jou de juiste informatie verstrekt. En ja er zit soms troep tussen en die ‚Äėontvriend‚Äô je dan.

Aan tafel gingen we daarop nog even door. Als ik naar mijn echte vrienden kijk dan zijn ze op een paar handen te tellen, daarnaast heb ik een redelijk grote familie waarmee we ook veel optrekken. Bij vrienden kan je binnen lopen zonder dat je lastig wordt gevonden. Waarmee je samen helpt met verhuizen of de stad in gaat om een borrel te drinken. En dat allemaal zonder te worden aangekeken op hetgeen je doet of ‚Äėanoniem‚Äô commentaar te krijgen zoals #TVOH.

En dan te bedenken dat ik gedurende deze 495 woorden de telefoon of fiets had kunnen pakken en ergens binnen kunnen lopen. Dan maar even langs de buren, misschien hebben die tijd voor mij, immers zij behoren tot mijn vriendenbereik en de deur staat altijd open voor ons. Goede buur = ook vriend.

Ooh ja, ik moet nog even bellen ….

Genialiteit grenst aan ….

Alfons No Comments

Na mijn vakantie heb ik het boek De Vastgoedfraude gelezen. Het is fascinerend hoe dit heeft kunnen gebeuren onder ogen van heleboel partijen (geen kleine). Zonder uit de school te klappen kan ik zeggen dat de hoofdrolspeler Jan van V. op een slinkse wijze zijn weg heeft kunnen vinden in de wereld van de vastgoed. De genialiteit van Jan van V. grenst aan het onmogelijke. Een menselijk brein die op de juiste manier alle cijfertjes in zijn hoofd had opgeslagen en zeker niet aan papier had toevertrouwd.

Van V. wond wat mensen om zijn vinger en gebruikte ze als marionettenpoppen voor eigen gewin. Maar zoals ieder mens als men gretig wordt stopte Van V. niet met het eerste binnenhalen van geld, er volgt meer. Ik denk dat als hij direct was gestopt naar de eerste actie niemand ooit wat had opgemerkt en hij toch als een god in Frankrijk zou kunnen leven. Maar de Kaaymaneilanden lonkte.

Zo zie je maar dat in dit geval dat genialiteit grenst in dit geval aan gretigheid. Met genoegen heb ik het boek uitgelezen, en momenteel zit ik met een glimlach de serie Overspel van de Vara te kijken. Ik kijk nooit series … maar de parallellen met het boek zijn groots. De scriptschrijvers hebben zeker het boek gelezen.

Wat ik vandaag meemaakte is een vorm van andere genialiteit. Zo houden we ons bezig met Geocaching. Dat is een soort schatzoeken voor volwassenen (ook kinderen kunnen hieraan meedoen). Mijn mede-cachers hadden een¬†langgekoesterde¬†wens om een bepaalde schat te gaan zoeken. Dit was een zoektocht waarin we over twaalf kilometer een bepaalde opdracht moesten halen. De manier waarop was een aantal filmsets die door opdrachten te doen ons leidde tot het slot van de film. Normaal is het denken, cre√ęren en finaliseren van een schat zo’n maand. De bedenker van deze opdracht heeft een jaar hier over gedaan. En de trucage ging tot grote hoogte. Met wat hulp hebben we de schat gevonden. Moe maar voldaan hebben de opdracht volbracht.

Genialiteit grenst soms aan gekheid, maar wat is deze gekheid prachtig. Geef mij maar een beetje van deze genialiteit …

 

Alle cachers op zoek naar de schat

 

Individualisme

Alfons No Comments

Van de week voor het eerst met de scan-pas de C1000 doorgelopen. Waarom vind ik dit een verademing. Ten eerste de wachttijd bij de kassa. Die is er niet! Alles zet je gelijk in het kratje of doe je in de tas.

Dan ga je naar de betaalpaal, en snel sta je weer buiten. Geen boodschappen uit de winkelkar op de band en vervolgens weer in de kar.

Dat kon namelijk al bij de Albert Heijn, maar dat is mijn winkel niet. En de oplossing om via het internet te bestellen zoals de Albert, is te complex. Omdat je niet het juiste gevoel bij het product kan krijgen en het altijd lekker is om langs de aanbiedingen te lopen. Om het gevoel te hebben dat winkels je niet beduvelen maar het met de klant op hebben. Slaap zacht ….

Bij de kassa was het de laatste tijd toch ook niet gezellig meer. Een goedemorgen is vaak moeilijk en als ik geld bijpas om een afgerond bedrag terug te krijgen dan kijken ze me glazig aan.

Heeft dat dan te maken met de individualisering? Contact wordt niet meer gezocht, want o wee dat je wat van elkaar te weten komt, dat kan toch niet. De¬†kassi√®re¬†is niet meer in¬†ge√Įnteresseerd¬†in sociale prietpraat. Willen we als mensen zo min mogelijk communiceren met elkaar, bepaald door de waan van de dag gaan we door en nemen niet de ruimte om met elkaar te praten.

Als we naar de sportschool gaan zien we dat het heel belangrijk is om meer te doen dan alleen de sportoefening. De sportklassen vind ik dan ook het leukste. Na het sporten met elkaar praten is heel waardevol en ondanks dat er geen alcohol wordt geschonken worden we soms weggestuurd omdat de eindtijd is bereikt.

Afgelopen vrijdag was mijn vrouw ook naar de winkel, ook snel met de scanpas: “mij zien ze niet meer bij de kassa-rij …. ” waren haar woorden. Staat ze vervolgens een half uur te praten met een vriendin, de reden dat ze uit elkaar gingen waren de bevroren producten. Zo heb je ook niets aan een scanpas.